Standardowa trasa po Meksyku — miasto Meksyk, Cancún, Chichén Itzá, Tulum — skupia zdecydowaną większość odwiedzających na maleńkim fragmencie kraju. Te dwanaście miejsc jest otwartych, osiągalnych i w prawie każdym będziesz niemal sam.
Południowy wschód
- Calakmul, Campeche. Jedno z największych miast, jakie zbudowali Majowie, z sześcioma tysiącami struktur, w rezerwacie biosfery z jaguarami i wyjcami. Wchodzi się na czterdziestopięciometrową piramidę i z góry widać wyłącznie dżunglę aż do Gwatemali. Przyjmuje ułamek odwiedzających Chichén Itzá.
- Bacalar, Quintana Roo. Laguna siedmiu kolorów, słodka woda nad białym dnem, z stromatolitami — jednymi z najstarszych formacji bakteryjnych na Ziemi — których nie wolno dotykać. Trzy godziny od Tulum i w innym świecie.
- Campeche. Jedyne obwarowane miasto na karaibskiej stronie Meksyku, na liście UNESCO, z malowanymi elewacjami i kompletnymi bastionami. Spokojne, tanie i prawie bez turystyki międzynarodowej.
- Yaxchilán i Bonampak, Chiapas. Do Yaxchilán dopływa się wyłącznie łodzią w górę rzeki Usumacinta, przy granicy z Gwatemalą. Bonampak ma najlepiej zachowane malowidła majańskie, jakie istnieją, w oryginalnych kolorach.
Centrum i Zatoka
- Huasteca Potosina, San Luis Potosí. Turkusowe wodospady zabarwione rozpuszczonymi węglanami: Tamul, Micos, Puente de Dios i Sótano de las Golondrinas — pięćset dwunastometrowa studnia, z której o świcie wylatują tysiące jerzyków.
- Real de Catorce, San Luis Potosí. Na wpół opuszczone, na wpół odrodzone miasteczko górnicze na 2750 metrach, do którego wjeżdża się dwuipółkilometrowym jednokierunkowym tunelem. Święte terytorium Wixárika.
- Cuetzalan del Progreso, Puebla. Miasteczko w lasach mgielnych sierry północnej, z niedzielnym targiem rdzennych mieszkańców, wodospadami i jaskiniami.
- El Tajín, Veracruz. Miasto Totonaków z Piramidą Nisz — 365 wnęk, po jednej na każdy dzień roku. Dziedzictwo UNESCO i niemal pustka.
Oaxaca i Pacyfik
- Hierve el Agua, Oaxaca. Skamieniałe wodospady — to nie zamarznięta woda, a węglan osadzany przez tysiąclecia — z naturalnymi basenami nad urwiskiem.
- Sierra Norte de Oaxaca i Pueblos Mancomunados: osiem społeczności zapoteckich prowadzących własną ekoturystykę, ze szlakami przez lasy mgielne i chatami wspólnotowymi.
- Wybrzeże Michoacán. Setki kilometrów prawie niezabudowanych plaż, z lęgami żółwia oliwkowego od lipca do listopada.
Północ
- Barrancas del Cobre, Chihuahua. Większe i miejscami głębsze od Wielkiego Kanionu, przecięte koleją Chepe, z wioskami Rarámuri na dnie. Jedna z największych podróży kolejowych kontynentu i poza Meksykiem prawie nieznana.
Jak do nich dojechać
- Prawie wszystkie wymagają wynajętego samochodu albo colectivo i cierpliwości. Calakmul jest 60 kilometrów od szosy i nie ma transportu publicznego do bramy
- Śpij w pobliżu i przyjeżdżaj na otwarcie: w Calakmul i El Tajín znaczy to mieć stanowisko dla siebie
- Przewodników bierz na miejscu we wsi, nie w najbliższym dużym mieście: kosztują o połowę mniej i znają teren
- W Pueblos Mancomunados i rezerwatach wspólnotowych pieniądze idą wprost do społeczności, co jest częścią argumentu, żeby tam jechać
- Miej gotówkę: w wielu z tych miejsc nie ma ani bankomatu, ani terminala